Затворената царска ќерка
Бил некој цар. Имал многу уба ќерка. А за да е не гледат момчиња е отстранил. Во некоја раскрсница и напрајл една зграда уба и поставил стража - војници за да вардат: кој ќе се опулит спрема не, го фаќале, го чувале едно три дена и одма го поништале. До шќо поминале, та дека била уба многу, секој еден погледал во не. И стражата го сопирала, го фаќала, ќе о поништат. Се разбрало дека со луѓето се прајт така. Почнале патот да го заобиколуваат од подалеку некаде, само тука да не врват, крај зградата. Ама еден младич измислил на каков начин да појт и да опитат - дали се может, или не. Отишол кај некој си златар и му велит:
- Ќе те замола да ми дајш една наколна, едно чекиче, еден гушниг и едно коланче и еден прстен. Сака да ода кај од царот ќерка му.
- Немој да ојш - тој му велит - ќе загиниш! Толку многу луѓе загинале, ќе те поништит и тебе.
Тој пофторно го замолил:
- Ја су решил да ода. Ако се вратам жиф и здраф, ќе ти платам тројно појќе. Ако не ќе ми прајш алал.
Ко видел неизбежно оти е, златароф, пофатил, му дал една наколна, едно чеканче, прстен, колан и едно ѓерданче. Тој зел тије рабоќе шќо му требале. Отишол тамо и се загледал прао во таја зграда кај шќо седела ќерка му од царот. Та била излезена на балкон. Стражата го забележала, го фатила и го затворила. Требало три дена да го чуват. После да го поништат.
Првиот ден ко го затвориле, пофатил тој - си чукат на наколната со чекичот, траскал: трас-труе, трас-труе, трас-труе! Гледат стражарот нешто му чукат внатре. Ко погледујт: нешќо му светит во темницата. Младичот го зел прстенот и само си чукат на наколната и го вртит прстенот горе-долу, горе-долу. Ко видел стражарот што работит, одма јавујт кај од царот ќерка му:
- Знајш што, онај сега што го затворифне изгљат е некој мајстор. Што имат еден прстен напрајно - сјајт! Толку убав прстен - велит.
Ко кажал стражарот, пратила од слугинките:
- Прашајте го, колку пари сакат да ми го дајт прстенот?
И отишла слугинката тамо, велит:
- Мајсторе, ти го изработи ова?
- Ја.
- Еј, колку пари сакаш, од царо ќерка му прашујт, да и го дајш, за нејзин да бидит?
Тој велит:
- Јас пари не сакам. Ја ќе живом ушќ' еден два дена. Чуму ми се мене пари? Ќе и речите на од царот ќерка му, да дојт, да се запрегнит до колена, да е видам. И ќи дам прстеноф.
И слугинката ошла горе, кажала:
- Вак' и вака ... Тој велит пари не ми требат, ја нема да останам жиф, ќе ме понишќат, ами нека се запрегнит до колена да е видам. Ако сакат така, ќе и го дам прстенот, ако не - не го давам!
И е кандисале слугинките тамо. И велат:
- А бе, шќо ќе бидит ако те видит до колена? Тој не ќе жит. Ушќе два дена ќе о понишќите. И не ќе знајт некој што прајл тој, како прајл. Земи му го прстенот.
Е кандисале. Отишла долу, се запрегнала до колена. Е погледал тој, и го дал прстенот.
Фторијот ден почнал пак да чукат на наколната. Герданот г' онадит ... го сукат околу наколната. Вртит, божем, го работит. Ко видел стражарот, пак и кажујт на ќерка му од царот:
- Вака и вака ... Сега еден ѓердан што имат за на гуша, толку многу убаф је - очите 'и поземат, светит!
Та велит на слугинките:
- Прашајте го колку пари сакат, да го купиме.
Прашале. Toј велит:
- Јас ви кажаф: не го продам за пари. Ја ушќе една ден од ова башка ќе живеам. Пари не ми требат. Ќе е речите ако сакат да слезит долу да се запрегнет да е видам до над колена, во дебелово месо горе - добро, ако не - не го дам.
Па е кандисале слугинките од царот ќерка му.
- Шќо ќе ти видит, мори? Шќо ако те видит?
- Шќо ќе ти видит, мори? Шќо ако те видит? Запрегни се, зем и му го накитот!
Кандисала, слегла долу, се запрегнала. Е погледал, и дал ѓерданот. Си заминала таја горе.
Треќијот ден пофатил пак - чукат на наколнава. И траскотит на празно така. Погледал пак стражарот. Пак гледат некој друг накит: колан ко за опашуење, златен! Отишол тамо кај од царот ќерка му. Велит:
- Вак' и вака ... Се мајсторот шќо работит еден колан, ушќе то да го имаш, ко тебе би немало!
Викнала на слугинката:
- Прашај го тамо дали го дават. Колку пари сакат.
Отишла слугинката, го прашујт.
- Ја за пари, ви рекоф, не го давам. Ушќе денес ќе живом. Довечер ќе мe понишќат. Не ми требат пари. Ќе и речите до појас да се запрегнит од царот ќерка му, да е видам, ќе и го да.
И ова најќела, се страмила. Е кандисале слугинките.
- А бе - велит - ќе о понишќите. Тој не ќе кажет некому. Запрегни се, земи му го коланќето!
И ова слагат, се запрегнујт. Е погледал, шо е погледал и е поплукал: Плу, плу ... Па велит:
- Од цap ќерка пичка не била позлатена!
И си заминала та. Му зела коланчето. Ама и останало мака: зошќо така да и речит. И се мислила, се мислила. Вечерта, от ко заминале сите, му велит на стражарот:
- Да го пуштиш кај мене да дојт тој чојк - затвореникот!
И овој велит:
- Те викат од цароф ќерка му.
Г' испушќил. И ојт кај неа. Тамо е прашујт:
- Што е, што ме викаш?
- Ти ќе ми кажиш - велит - зошто то ми го рече и ме поплука. Зошто ми рече: „Од цар ќерка пичка не била позла тена?“
- Е, така је. Ти сѐ имаш, ама то не ... Требало и та да ти е позлатена.
- Еј, добро, ти си мајстор?
- Мајстор су ја - златар.
- Мојш да ми е позлатиш?
- Можам!
- Е, добро, ко можеш.
Му дала јадење, пиење. С' изнајал убо ... ко шќо бил изгладнет в затвор.
- Е сега - велит - ако сакаш да гледаш ко ќе ти е позлата, али да ти покрија очиве?
- Како е поарно - велит.
И пофатил, е легнал убо, е издлжил. Зел наколничето, чекинот и чукат божем на наколна, и и гo клават. И дошло нејзи згодно ... Пак чукат, чукат, чукат. Пак ќе погледат, пак чинел.
- Е, уште малу требит, уште малу!
Ко свршиле работа, велит:
- Е, сега, токму позлатена ти је!
Станала та, се погледујт: истата ко шќо cи била. Ама дека неебана, гледат-малу црвена.
- А бре - велит - иста си е.
- Не е така, ваква не ти беше порано. Опули се сега како е црвена!
И ко видела та колку е сатот веќе, оти е излажал, и не дала наредба да се поништит чојкот. И го земат за маж. Станал царски зет и по некое време се вратил кај златарот и му рекол:
- Што ти чинеше, еве ти двојно појќе. Останав жив и здрав. Станав царски зет.
Кирил Пенушлиски. Македонски еротски приказни